Εργασιακά

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

axaros — Mon, 24 Jul 2006 20:32:57 GMT

Ρε παιδιά μην ξεχνάτε ότι :

"ο developer θα πρέπει να εξασκηθεί στο management του manager!"

Γι' αυτό εξασκηθείτε και όλα θα λυθούν!!!! και το θέμα του ωραρίου, της αύξησης, της εκπαίδευσης κλπ κλπ ...

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

kcb — Sat, 22 Jul 2006 18:57:54 GMT

papadi wrote:
Επειδή αυτό το μήνυμα μπορεί να πέρασε απαρατήρητο το επισυνάπτω και στο δικό μου για να αναδειχθεί όσο του αξίζει!

anjelinio wrote:
...

Νομίζω ότι όλοι οι φίλοι που ξεκινάνε τώρα επαγγελματικά ή είναι ακόμα φοιτητές πρέπει να το διαβάσουν προσεκτικά! Ειδικά εκεί που λέει 'μην περιμένετε να πάτε 25 για να πιάσετε πληκτρολόγιο'. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να γίνετε λίγο κομπιουτεράδες. Αλλά ποιος νέος άνθρωπος δεν είναι; Αν περιμένετε με μερικά χρόνια στο πανεπιστήμιο πίνοντας καφέδες να σας πληρώσει κανείς περισσότερο από 1000 ευρώ το μήνα, τότε ή στο δημόσιο θα πρέπει να πάτε (όπου τόσα θα παίρνετε μετά από 20 χρόνια) ή στην εταιρεία του πατέρα σας!

Κάθε άλλο παρά απαρατήρητο πρέπει να περνάει ένα τέτοιο μήνυμα όπως του anjelinio. Το προσυπογράφω και καταθέτω και τη δική μου οπτική:
Πουλάμε ένα προϊόν και δεν είναι άλλο από τον εαυτό μας. Πρέπει να το βελτιώνουμε συνέχεια, να το διατηρούμε επίκαιρο και να το κάνουμε πιο ελκυστικό για τους "αγοραστές". Για να το πλασάρουμε σωστά πρέπει να το δοκιμάζουμε κατά καιρούς στην αγορά μοιράζοντας διαφημιστικό υλικό (βλ. βιογραφικό) το οποίο επίσης ανανεώνουμε και βελτιώνουμε συνεχώς μέσω του feedback που έχουμε από τους αποδέκτες. Ποτέ δεν επαναπαυόμαστε πιστεύοντας ότι θα μείνουμε για πάντα στη σημερινή μας δουλειά. Για μένα, όταν ακριβώς είμαστε απόλυτα ευχαριστημένοι από την τρέχουσα εργασία, είναι ο καιρός να βγούμε στην αγορά. Όχι απαραιτήτως για να φύγουμε από αυτή που έχουμε αλλά για να δούμε τι πιάνουμε και τι άλλο υπάρχει. Όταν είσαι ευχαριστημένος από τη δουλειά σου είναι η μόνη περίοδος που θα διαλέξεις με καθαρό μυαλό και σωστά κριτήρια την επόμενη! Ορισμένοι θα έχετε βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να ψάχνετε για δουλειά όταν η προηγούμενη έχει κλείσει. Προσωπικά έχω βρεθεί σε αυτή τη θέση και όντας οικονομικά ανεξάρτητος μισθοσυντήρητος αναγκάστηκα να δεχτώ ό,τι βρέθηκε πρόχειρο πιο γρήγορα. Εκεί είναι που κάνεις και υποχωρήσεις στο μισθό και στο ωράριο και σε ό,τι άλλο θέλουν οι εργοδότες. Και αυτοί τη δουλειά τους κάνουν όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε και θα κοιτάζουν πάντα να βγάλουν περισσότερα ξοδεύοντας λιγότερα, βάζοντας 1 άτομο να κάνει τη δουλειά για 2. Κανέναν εργοδότη δεν τον παντρευόμαστε (καλά υπάρχουν και εξαιρέσεις ) ούτε δενόμαστε συναισθηματικά. (Ο γράφων το έχει πληρώσει ακριβά αυτό.) Όταν τα πράγματα δυσκολέψουν να είστε σίγουροι ότι ο καθένας θα κοιτάξει το συμφέρον του και αυτό δεν θα συμπίπτει πάντα με αυτό που θέλουμε.

Δεν έχω αρνηθεί ποτέ να πάω σε μια συνέντευξη που με κάλεσαν. Όσο σίγουρος και να είμαι εκ των προτέρων ότι δεν θα πάω στη δουλειά ακόμα και αν με θέλουν (πράγμα που ορισμένες φορές διαψεύδεται! ) Με έχουν φωνάξει σε εταιρείες "στη μέση του πουθενά" και για αντικείμενα που δεν με ενδιαφέρουν. θα πάω γιατί το θεωρώ μια χρυσή ευκαιρία να εξασκηθώ στο πλασάρισμα του εαυτού μου, να δω τι κάνω λάθος και να βελτιωθώ. Ακόμα και όταν έχετε πάει σε πολλές, αν περάσει ένα μεγάλο διάστημα θα δείτε ότι σκουριάζετε και δυσκολεύεστε να περιγράψετε π.χ. το αντικείμενο εργασίας σας στον τελευταίο εργοδότη. Δεν υπάρχει καλύτερη προπόνηση από τις συνεντεύξεις! Αν μη τι άλλο βελτιώνει και τα διαπροσωπικά σας skills

Συμφωνώ 100% και με αυτό που αναφέρθηκε για τη διαχείριση του χρόνου. Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να παρασύρεται και κάθομαι πολλές παραπάνω ώρες για να τελειώσω κάτι. Μπορεί μερικοί (ελάχιστοι) να πληρώνουν υπερωρίες αλλά στην πραγματικότητα ο χρόνος που χάνουμε δεν πληρώνεται με τίποτα. Δε λέει κανείς να είσαι με το μάτι στο ρολόι και να κάνεις shutdown σε προκαθορισμένη ώρα. Η δουλειά είναι πνευματική και αν έχεις έναν ειρμό σκέψης πρέπει να τον ολοκληρώσεις αλλιώς θα τον χάσεις. Αλλά στο ωράριο όπως και σε πολλά άλλα, το τι αντέχεις να κάνεις δεν είναι μέτρο του τι πρέπει να κάνεις.
Και ένα ρητορικό ερώτημα. Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να προσπαθεί να βρει κάποια δικαιολογία για να φύγετε στην ώρα σας από τη δουλειά;;; Μήπως έχουμε αποκτήσει πολύ κακές συνήθειες τελικά;

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

KelMan — Thu, 20 Jul 2006 22:35:33 GMT

Θα σου πρότεινα τότε, να ξεκινήσεις ένα νέο thread και να θέσεις εκεί τις απορίες σου και τα θέματα στα οποία δεν καλύφθηκες.

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

thrylos — Thu, 20 Jul 2006 21:33:47 GMT

Εγώ διαβάζω το www.certcities.com
Κάθε χρόνο βγάζουν τη λίστα με τις 10 πιο περιζήτητες πιστοποιήσεις στην Αμερικάνικη αγορά.
Παρατηρώ ότι σχεδόν όλες οι πιστοιποιήσεις που ζητούνται έχουν να κάνουν με system/network administration. Κυρίως σε Cisco, Linux και Microsoft.
Δε ζητούνται πιστοποιήσεις για developers. Τί ισχύει ακριβώς στην Ελλάδα.
Τα προηγούμενα άρθρα δεν με καλύπτουν επαρκώς.
Προσωπικά πήρα το LPIC-1 και το Σεπτέμβρη θα δώσω το LPIC-2. Πόσο μετράει αυτό στο IT;

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

Dimitris Papadimitriou — Thu, 20 Jul 2006 17:18:24 GMT

Επειδή αυτό το μήνυμα μπορεί να πέρασε απαρατήρητο το επισυνάπτω και στο δικό μου για να αναδειχθεί όσο του αξίζει!

anjelinio wrote:
οκ ... οκ ... δε διαφωνώ. Τα πράγματα είναι δύσκολα, γαι κάθε πρωτο-εμφανιζόμενο στην αγορά εργασίας. Αλλά ...

θα μιλήσω για την πληροφορική, γιατί απ'αυτή ξέρουμε όλοι μας ... προσωπικά σπούδασα στην Αγγλία - σίγουρα όχι στο LSE ή στο City γιατί το Λονδίνο είναι απαγορευτικό σαν κόστος. Σπούδασα λοιπόν στα τρίκαλα Αγγλίας, γνωστά και ως Huddersfield, και στο Leeds. 7 χρόνια. ( Και σίγουρα ποτέ δε θα λυπηθώ κάποιον που πέρασε 4-5 χρόνια στο City / LSE και τα αντίστοιχα καλοκαίρια στη Μύκονο, και τώρα το καημένο δε βγάζει όσα βγάζει ο "μπαμπάς" του/της. Προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που να τελείωσε στο Λονδίνο και να είναι άξιος λύπησης .. πέστε με κομπλεξικό, αλλά ξέρω και μερικούς τέτοιους, δυστυχώς )

Απο όλη τη "σειρά" μου, στον κλάδο μου και μή, εργάζονταν, αντε να πώ ένα 15-20% παράλληλα με το παν/μιο. Αξιοπερίεργο είναι όμως οτι απο τους .. πόσους να πώ, 30 άμεσα γνωστούς μου;; Απο όλους αυτούς λοιπόν, σχεδόν κανείς δεν κυνήγησε να βρεί μια part time δουλειά στον τομέα του. Delivery στην Ελλάδα, γκαρσόνια στην Αγγλία. Κι έτσι, πολλοί βρήκαν τον εαυτό τους στα 25-26 μετά το στρατό, χωρίς καμμία μα καμμία προϋπηρεσία. Κατα συνέπεια, οι τυχεροί βρηκαν τον εαυτό τους στα 27-28 να παίρνουν 1000-1200 Ευρώ μισθό.

Αλλά πώς ρε παιδιά να πάρουν παραπάνω; Ποιός εργοδότης θα τους τα δώσει; Ακόμη κι εγώ στα 30 ανέχομαι να με πληρώνουν με καθυστέρηση, μαύρες υπερωρίες κτλ κτλ κτλ ... τα ξέρετε όλοι αυτά τα πράγματα, όλοι τα ίδια ζούμε.

Δυστυχώς, ζούμε ως η γενιά που κατήργησε το 8-ωρο. Αν το αφεντικό μου φέρει requirements .. για τα μπάζα, και αναγκαστούμε να γράψουμε τρείς και τέσσερις φορές το ίδιο πράγμα, τί τον νοιάζει; Στις ανύπαρκτες υπερωρίες μας θα τα γράψουμε. Στο ίδιο κόστος θα του έρθει. Δυστυχώς, ακόμη κι όσοι βγάζουν παραπάνω λεφτά δεν έχουν καν το χρόνο να τα φάνε. Κατα συνέπεια, κανείς δε μιλάει έξω απο τίποτα forum, πιθανώς γιατί είναι όλοι τόσο κουρασμένοι που δεν έχουν καν την αντοχή να φωνάξουν, και να απαιτήσουν. Αλλα ποιός θα τα διορθώσει όλα αυτά; Μόνα τους θα διορθωθούν; Ή θα το κάνει το κράτος πρόνοιας για 'μας; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΦΙΛΟΙ !

Νομίζω όμως οτι κάποιοι απο 'μας μπορούν και θα κολυμπήσουν μέσα απο όλον αυτό τον οχετό, και θα βγούν απο πάνω, πιθανώς με τις εταιριούλες τους, πιθανώς σε θέσεις απο τις οποίες μπορούν να επηρρεάσουν πράγματα, αν όχι σε καθολική κλίμακα, τουλάχιστον στο μικρόκοσμο της εταιρίας στην οποία εργάζονται.

Αν θέλετε λοιπόν την άποψή μου νέοι των 1000 Ευρώ, ή μελλοντικοί τέτοιοι ...

1. Δουλέψτε στον τομέα σας όσο είστε φοιτητές. Ακόμη και για ψίχουλα. Στην επόμενη θα πάρετε περισότερα.

2. Αλλάξτε πολλές τέτοιες δουλειές όσο είστε στο παν/μιο. Δεν υπάρχει η έννοια της "καρριέρας" μέσα σε μια και μόνο εταιρία πλέον. Μη περιμένετε να πάτε 25 για να πιάσετε πληκτρολόγια επαγγελματικά στα χέρια σας, αν το κάνετε, θα το πληρώσετε ( ή τουλάχιστον .. δε θα το πληρωθείτε :P )

3. Όταν με το καλό πιάσετε δουλειά, γίνετε απαραίτητοι. Θα σας "πήξει" λίγο στην αρχή, αλλά σύντομα ( ανα 6 μήνες ) ίσως μπορείτε και να ζητήσετε πλέον πράγματα, και να μην περιμένετε να σας τα δώσουν οι εργοδότες σας. Αν θέλουν να σας κρατήσουν, θα σας τα δώσουν. Πρίν φτάσετε σε αντιπαράθεση, κάντε μερικά interviews για να έχετε το επόμενο κλαρί έτοιμο.

4. κι αν ακόμη γουστάρετε εκεί που δουλεύετε, 2 φορές το χρόνο κάντε interviews έστω και "ακαδημαϊκά", χωρίς καμμία διάθεση να αλλάξετε δουλειά. θα δείτε πόσο μετράτε στο χώρο, και πόσο σας παίρνει να ζητήσετε πράγματα εκεί που είστε.

Το αφεντικό σας, δεν είναι φίλος σας. Χρειάζεται να είναι 2 πολύ εξαιρετικοί άνθρωποί το δίδυμο εργάτης/εργοδότης ( μη σας ξενίζει το "εργάτης" .. εργάτες είμαστε ) για να είναι πραγματικά φίλοι. Δυσκολεύει και πολύ τη διαπραγμάτευση, σε οποιοδήποτε επίπεδο. Η δουλειά του εργοδότη είναι να βγάλει απο εμάς όσα περισσότερα μπορεί, όσο φτηνότερα μπορεί. Η δικιά μας είναι να βγάλουμε όσο περισότερα μπορούμε, με τη λιγότερη δυνατή εμπλοκή.

Ψυχρό, αλλά έτσι είναι αυτή τη στιγμή τα πράγματα. Το ότι γουστάρω τη δουλειά μου τρελά, δεν έχει να κάνει με το πόσα παίρνω για να είμαι εκει 10-12 και 14 ώρες τη μέρα. Σκεφτείτε το πιο απλό πράγμα, για να δείτε τα πράγματα με την κατάλληλη προοπτική ... πόσο κοστολογείτε μια ώρα απο τη ζωή σας; Μπορείτε να την περάσετε με ένα βιβλιό σε μια παραλία, σε ένα καφέ μ' ένα φίλο, παίζοντας με τα παιδιά σας, φιλώντας την κοπέλα σας. η μπορείτε να την περάσετε σε ένα γραφείο γαμωσταυρίζοντας γιατί ξαναγράφετε το ίδιο aspx για τέταρτη φορά, στις 1 η ώρα το βράδυ, επειδή ο Δημόσιος πελάτης σας που είναι σπιτάκι του απο τις 3:15 το μεσημέρι το θέλει αύριο έτοιμο, και τα specs τα έχει γράψει σε μια χαρτοπετσέτα κάπου, μόνο που δε θυμάται που την έχει, οπότε το γράφουμε τώρα, κι αν θέλει αλλαγές τις κάνουμε μωρέ αύριο ...

Πείτε μου εσείς το κόστος μιας ώρας λοιπόν.

Νομίζω ότι όλοι οι φίλοι που ξεκινάνε τώρα επαγγελματικά ή είναι ακόμα φοιτητές πρέπει να το διαβάσουν προσεκτικά! Ειδικά εκεί που λέει 'μην περιμένετε να πάτε 25 για να πιάσετε πληκτρολόγιο'. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να γίνετε λίγο κομπιουτεράδες. Αλλά ποιος νέος άνθρωπος δεν είναι; Αν περιμένετε με μερικά χρόνια στο πανεπιστήμιο πίνοντας καφέδες να σας πληρώσει κανείς περισσότερο από 1000 ευρώ το μήνα, τότε ή στο δημόσιο θα πρέπει να πάτε (όπου τόσα θα παίρνετε μετά από 20 χρόνια) ή στην εταιρεία του πατέρα σας!

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

DrMad — Thu, 20 Jul 2006 16:31:32 GMT

Ρωτήστε κ εμένα που είμαι γιατρός σε νοσοκομείο και οι νοσηλεύτριες με τα ίδια χρόνια υπηρεσίας με μένα βγάζουν περίπου 150-200 ευρώπουλα παραπάνω....

(είτε συγκρίνεις πάγιες αμοιβές κάθε μήνα, είτε βάλεις τις εφημερίες μας με τις υπερωρίες τους)

Το δε διοικητικό προσωπικό παίρνει επίδομα.....ανθυγιεινής εργασίας, που εκτός από τη φωτογραφία του αρρώστου στο βιβλιάριο, δεν έχει δει πως είναι το σκατό.....

Ελλάς το μεγαλείο σου.... Λες κανένα certification για .ΝΕΤ να βοηθήσει?

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

KelMan — Thu, 20 Jul 2006 09:37:33 GMT

thrylos wrote:
Ήθελα να ρωτήσω με αυτή την ευκαιρεία.

Εαν κάποιος αρχίσει τεχνικές χαρτοπολέμου με πιστοποιήσεις, πόσο αποτελεσματικές είναι στη διεκδίκηση καλύτερης εργασίας;

Αν για παράδειγμα κάποιος μετά από ένα χρόνο σκάσει καμιά πιστοποίηση από πχ Oracle και πει "Ή μου δίνεις αυτά που ζητάω ή θα τα βρω σε άλλον" τότε τί γίνεται;

Ρίξε μια ματιά σε αυτές τις συζητήσεις:

Τα certifications της Microsoft

MS Certs & Partners

Microsoft Certified Architect Program

Brainbench Certifications - η άποψή σας

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

thrylos — Thu, 20 Jul 2006 09:06:12 GMT

Ήθελα να ρωτήσω με αυτή την ευκαιρεία.

Εαν κάποιος αρχίσει τεχνικές χαρτοπολέμου με πιστοποιήσεις, πόσο αποτελεσματικές είναι στη διεκδίκηση καλύτερης εργασίας;

Αν για παράδειγμα κάποιος μετά από ένα χρόνο σκάσει καμιά πιστοποίηση από πχ Oracle και πει "Ή μου δίνεις αυτά που ζητάω ή θα τα βρω σε άλλον" τότε τί γίνεται;

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

anjelinio — Thu, 20 Jul 2006 08:36:08 GMT

οκ ... οκ ... δε διαφωνώ. Τα πράγματα είναι δύσκολα, γαι κάθε πρωτο-εμφανιζόμενο στην αγορά εργασίας. Αλλά ...

θα μιλήσω για την πληροφορική, γιατί απ'αυτή ξέρουμε όλοι μας ... προσωπικά σπούδασα στην Αγγλία - σίγουρα όχι στο LSE ή στο City γιατί το Λονδίνο είναι απαγορευτικό σαν κόστος. Σπούδασα λοιπόν στα τρίκαλα Αγγλίας, γνωστά και ως Huddersfield, και στο Leeds. 7 χρόνια. ( Και σίγουρα ποτέ δε θα λυπηθώ κάποιον που πέρασε 4-5 χρόνια στο City / LSE και τα αντίστοιχα καλοκαίρια στη Μύκονο, και τώρα το καημένο δε βγάζει όσα βγάζει ο "μπαμπάς" του/της. Προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που να τελείωσε στο Λονδίνο και να είναι άξιος λύπησης .. πέστε με κομπλεξικό, αλλά ξέρω και μερικούς τέτοιους, δυστυχώς )

Απο όλη τη "σειρά" μου, στον κλάδο μου και μή, εργάζονταν, αντε να πώ ένα 15-20% παράλληλα με το παν/μιο. Αξιοπερίεργο είναι όμως οτι απο τους .. πόσους να πώ, 30 άμεσα γνωστούς μου;; Απο όλους αυτούς λοιπόν, σχεδόν κανείς δεν κυνήγησε να βρεί μια part time δουλειά στον τομέα του. Delivery στην Ελλάδα, γκαρσόνια στην Αγγλία. Κι έτσι, πολλοί βρήκαν τον εαυτό τους στα 25-26 μετά το στρατό, χωρίς καμμία μα καμμία προϋπηρεσία. Κατα συνέπεια, οι τυχεροί βρηκαν τον εαυτό τους στα 27-28 να παίρνουν 1000-1200 Ευρώ μισθό.

Αλλά πώς ρε παιδιά να πάρουν παραπάνω; Ποιός εργοδότης θα τους τα δώσει; Ακόμη κι εγώ στα 30 ανέχομαι να με πληρώνουν με καθυστέρηση, μαύρες υπερωρίες κτλ κτλ κτλ ... τα ξέρετε όλοι αυτά τα πράγματα, όλοι τα ίδια ζούμε.

Δυστυχώς, ζούμε ως η γενιά που κατήργησε το 8-ωρο. Αν το αφεντικό μου φέρει requirements .. για τα μπάζα, και αναγκαστούμε να γράψουμε τρείς και τέσσερις φορές το ίδιο πράγμα, τί τον νοιάζει; Στις ανύπαρκτες υπερωρίες μας θα τα γράψουμε. Στο ίδιο κόστος θα του έρθει. Δυστυχώς, ακόμη κι όσοι βγάζουν παραπάνω λεφτά δεν έχουν καν το χρόνο να τα φάνε. Κατα συνέπεια, κανείς δε μιλάει έξω απο τίποτα forum, πιθανώς γιατί είναι όλοι τόσο κουρασμένοι που δεν έχουν καν την αντοχή να φωνάξουν, και να απαιτήσουν. Αλλα ποιός θα τα διορθώσει όλα αυτά; Μόνα τους θα διορθωθούν; Ή θα το κάνει το κράτος πρόνοιας για 'μας; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΦΙΛΟΙ !

Νομίζω όμως οτι κάποιοι απο 'μας μπορούν και θα κολυμπήσουν μέσα απο όλον αυτό τον οχετό, και θα βγούν απο πάνω, πιθανώς με τις εταιριούλες τους, πιθανώς σε θέσεις απο τις οποίες μπορούν να επηρρεάσουν πράγματα, αν όχι σε καθολική κλίμακα, τουλάχιστον στο μικρόκοσμο της εταιρίας στην οποία εργάζονται.

Αν θέλετε λοιπόν την άποψή μου νέοι των 1000 Ευρώ, ή μελλοντικοί τέτοιοι ...

1. Δουλέψτε στον τομέα σας όσο είστε φοιτητές. Ακόμη και για ψίχουλα. Στην επόμενη θα πάρετε περισότερα.

2. Αλλάξτε πολλές τέτοιες δουλειές όσο είστε στο παν/μιο. Δεν υπάρχει η έννοια της "καρριέρας" μέσα σε μια και μόνο εταιρία πλέον. Μη περιμένετε να πάτε 25 για να πιάσετε πληκτρολόγια επαγγελματικά στα χέρια σας, αν το κάνετε, θα το πληρώσετε ( ή τουλάχιστον .. δε θα το πληρωθείτε :P )

3. Όταν με το καλό πιάσετε δουλειά, γίνετε απαραίτητοι. Θα σας "πήξει" λίγο στην αρχή, αλλά σύντομα ( ανα 6 μήνες ) ίσως μπορείτε και να ζητήσετε πλέον πράγματα, και να μην περιμένετε να σας τα δώσουν οι εργοδότες σας. Αν θέλουν να σας κρατήσουν, θα σας τα δώσουν. Πρίν φτάσετε σε αντιπαράθεση, κάντε μερικά interviews για να έχετε το επόμενο κλαρί έτοιμο.

4. κι αν ακόμη γουστάρετε εκεί που δουλεύετε, 2 φορές το χρόνο κάντε interviews έστω και "ακαδημαϊκά", χωρίς καμμία διάθεση να αλλάξετε δουλειά. θα δείτε πόσο μετράτε στο χώρο, και πόσο σας παίρνει να ζητήσετε πράγματα εκεί που είστε.

Το αφεντικό σας, δεν είναι φίλος σας. Χρειάζεται να είναι 2 πολύ εξαιρετικοί άνθρωποί το δίδυμο εργάτης/εργοδότης ( μη σας ξενίζει το "εργάτης" .. εργάτες είμαστε ) για να είναι πραγματικά φίλοι. Δυσκολεύει και πολύ τη διαπραγμάτευση, σε οποιοδήποτε επίπεδο. Η δουλειά του εργοδότη είναι να βγάλει απο εμάς όσα περισσότερα μπορεί, όσο φτηνότερα μπορεί. Η δικιά μας είναι να βγάλουμε όσο περισότερα μπορούμε, με τη λιγότερη δυνατή εμπλοκή.

Ψυχρό, αλλά έτσι είναι αυτή τη στιγμή τα πράγματα. Το ότι γουστάρω τη δουλειά μου τρελά, δεν έχει να κάνει με το πόσα παίρνω για να είμαι εκει 10-12 και 14 ώρες τη μέρα. Σκεφτείτε το πιο απλό πράγμα, για να δείτε τα πράγματα με την κατάλληλη προοπτική ... πόσο κοστολογείτε μια ώρα απο τη ζωή σας; Μπορείτε να την περάσετε με ένα βιβλιό σε μια παραλία, σε ένα καφέ μ' ένα φίλο, παίζοντας με τα παιδιά σας, φιλώντας την κοπέλα σας. η μπορείτε να την περάσετε σε ένα γραφείο γαμωσταυρίζοντας γιατί ξαναγράφετε το ίδιο aspx για τέταρτη φορά, στις 1 η ώρα το βράδυ, επειδή ο Δημόσιος πελάτης σας που είναι σπιτάκι του απο τις 3:15 το μεσημέρι το θέλει αύριο έτοιμο, και τα specs τα έχει γράψει σε μια χαρτοπετσέτα κάπου, μόνο που δε θυμάται που την έχει, οπότε το γράφουμε τώρα, κι αν θέλει αλλαγές τις κάνουμε μωρέ αύριο ...

Πείτε μου εσείς το κόστος μιας ώρας λοιπόν.

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

kcb — Tue, 18 Jul 2006 20:26:52 GMT

Επειδή κάτι ξέρω από Ιταλία... Φίλος developer (Ιταλός) ζούσε στο Μιλάνο και επειδή ήταν πανάκριβο το ενοίκιο (και επειδή ήρθε το ... πλήρωμα του χρόνου) αποφάσισε με την κοπέλα του να πάρουν σπίτι στη γενέτειρά του Bologna. Τότε σκόπευε να ζητήσει και αύξηση γιατί ήταν ήδη 2 χρόνια σχεδόν στάσιμος... Τελικά του έγινε μείωση με αιτιολογία ότι πήγε σε πόλη με φτηνότερο κόστος διαβίωσης. Σημειώνω ότι επρόκειτο για εταιρεία του ομίλου Fiat-IBM. Λίγο καιρό μετά παραιτήθηκε.

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

thrylos — Sat, 20 May 2006 04:02:20 GMT

Καλά

ΔΕΝ υπάρχουν χώρες όπου έχουν τρομερή ανάγκη σε νέους με πολλά προσώντα;

Και εγώ πέρασε 20+ χρόνια στα θρανία. Παράλληλα με το σχολείο που δούλευε διπλοβάρδια είχα ΚΑΙ Αγγλικά ΚΑΙ Γαλλικά ΚΑΙ Γερμανικά.

Εαν η Μεσόγειος δε μας χωράει πού να πάμε; Διαβάζω στο Slashdot.org ότι στην Αμερική έχουν έλειψη από καλούς ΙΤιστες και προβλέπεται να έχουν μεγαλύτερη τα επόμενα χρόνια.

Στην ΕΕ των 25 δεν υπάρχει κάποιος κάπου να έχει ανάγκη νέους, ωραίους, υγιείς και μορφωμένους;

Και εγώ anjelinio είμαι 27 και δεν έχω βρει ακόμα δουλειά.

Και εγώ είχα σοβαρά προβλήματα. Δυστυχώς δε μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα σε μερικές περιπτώσεις.

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

anjelinio — Fri, 19 May 2006 03:18:55 GMT

Πάντως ρε παιδιά ... στα 27 του ο Κλαούντιο να είναι junior account manager .. κάποιο πρόβλημα θα'χε ... ( συγχωρήστε μου το χιούμορ, κι εγώ αναρωτιέμαι πως τα βγάζουν πολλοί πέρα με 1000 Ευρώ το μήνα ... )

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

Evangelos — Thu, 18 May 2006 22:41:34 GMT

Μου τράβηξε κι εμένα το ενδιαφέρον, υπήρξε και πρωτοσέλιδο:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_14/05/2006_183947

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

zeon — Thu, 18 May 2006 21:57:11 GMT

Να πω την αλήθεια ούτε και εγώ γνωρίζω την πρωτότυπη δημοσίευση. Υποθέτω το έχει γράψει η κυρία Λίνα Γιαννάρου.

Απ: Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»

cap — Thu, 18 May 2006 21:54:15 GMT

Αν και δεν είναι η πρωτότυπη δημοσίευση (εννοώ οτι είναι αντιγραφο μιας δημοσίευσης σε έντυπο κατά πάσα πιθανότητα, και καλό θα ήταν να αναφέρουμε και την πηγή), εντούτοις είναι πολύ εύστοχο.

Κατι τέτοια είδαν μερικοί μερικοί και έγιναν ελεύθεροι επαγγελματίες (ονόματα δεν λέμε...:) )